- Θείε Χρήστο, ποιος είναι καλιά γάιδαρος, ο δικός μας ή ο δικός σου;
Αυτή την ερώτηση έκανε, μικρός, ο Γιώργης Β. Παπαδάκης στον θείο του, τον Χρήστο τον Καψαλάκη, ένα καλοκαιριάτικο πρωινό, όταν οι δυο τους, ο καθένας καβάλα στο γαϊδουράκι του (δεν υπήρχε ακόμη ο αμαξωτός δρόμος), μόλις είχαν φτάσει στο Ξεροτρόχαλο, στο δρόμο για τα Ποτάμια.
Ο γάιδαρος του Γιώργη, νέος, ψηλός και δυνατός πήγαινε χωρίς καμιά δυσκολία στην ανηφόρα, σε αντίθεση με το γαϊδουράκι του Χρήστου, γέρικο και αδύναμο, που αγκομαχούσε και κοντοστεκότανε.
- Καλιά, είναι ο δικός μου, παιδί μου, απάντησε, χωρίς να το καλοσκεφτεί ο Χρήστος.
- Μα γιάντα, θείε, Χρήστο, συνεχίζει ο Γιώργης. Δεν θωρείς πως ο δικός σου ζορίζεται να βγει την ανηφόρα;
- Καλιά, παιδί μου, είναι ο δικός μου, συνεχίζει ο Χρήστος, γιατί … είναι δικός μου!